پارسی سخن بگو با من ای دوست

سال های بسیار دور خیلی دورتر از آن که در خاطر آدم های عصر کنونی نقشی به جای مانده باشد، سرزمینم مورد تهاجم و تاخت و تاز ایلغار مغول و ترک و تازی قرار گرفت. نه تنها خاک سرزمینم اشغال و خون هزاران هموطنم خاک ایران را سرخگون ساخت بلکه فرهنگ و ادب و زبان میهنم نیز محکوم ،مهجور و مورد تهاجم قرار گرفت.

در آن زمان مردانی پاک نهاد همچون فردوسی و دیگر نامداران ادب پارسی به پا خواستند و آنچان دژ مستحکمی از زبان پارسی ساختند که تا به امروز همچنان با صلابت پای برجاست.

اما اکنون شرایط جور دیگریست، این زمان ، سرزمین پاکم مستقل آزاد و پای برجاست اما تهاجم به آن امکان ناپذیر است. اما فرهنگم ، زبانم همچنان در خطر است. این بار از تاخت و تاز ترک و تازی خبری نیست. این بار تهاجمی نرم نرمک مانند ماری خوش خط وخال زیربنای نهاد پاک فرهنگم را هدف گرفته، و آنچنان آرام در حال تنیدن به دور ریشه های زندگیمان هست که هیچ کس را آگاهی نیست.

واژگان غریب فرنگی کم کم و با خط و خالی خوش و با سودای کلاس بالا بودن بر زبان جوانان سرزمینم جاری می شوند و واژگان شیرین سرزمینم در انزوای به سر میبرند.

اینک نوبت ماست هم وطن به پاخیزیم و نگذاریم فرهنگ چندهزار ساله مان پایمال شود و جایگزینش زبان بی مایه فرنگی شود.

بیا دست در دست هم مانعی باشیم برای هرآنکه میهن،آب ، خاک و ادبمان را پایدار و آزاد نمی خواهد. پارسی بگوییم، پارسی بشنویم، پارسی بخوانیم و پارسی بنویسیم

دوباره نوجوونی...